اطلاعیه مهم

توجه: از این پس ما را در آدرس جدیدمان در بلاگ بیان دنبال کنید

استادان علیه تقلب :: pap.blog.ir

۱۳۸۷ بهمن ۳, پنجشنبه

IEEE Guidelines on Multiple Submission and Prior Publication



از نظر آی‌تریپل‌یی‌، ارسال همزمان یک مقاله (یا مقالات مشابه‌) به چند کنفرانس یا مجله تخلف حرفه‌ای است. این یادداشت، راهنمایی است برای تعریف این تخلف و نحوه‌ی برخورد با آن.

چنان‌چه قبلاً هم در این بلاگ بحث شد، خیلی ها در ایران (از استاد و دانش‌جو) این کاررا مباح می‌دانند و برای بالا بردن شانش قبولی یک مقاله را به چند جا می‌فرستند. اگر هم جایی به آن‌ها تذکر دهد، می‌گویند که می‌خواستیم یکی از آن‌ها را حذف کنیم، در یکی از این کنفرانس‌ها ثبت‌نام نکرده‌ایم و ...

اگر یک مقاله گسترش‌داده شده‌ی یک کار چاپ شده‌ی قبلی است، که ممکن است در بخش‌هایی خیلی مشابه باشند، باید به کار قبلی ارجاع داده شود. عدم رعایت این نکته هم یک تخلف است.

پ‌.ن: پست قبلی مربوط‌ و بحث‌های مربوط به آن

چگونگی برخورد با تقلب‌های دانشجویی در دانشگاه کنکوردیا

چگونگی برخورد با تقلب‌های دانشجویی
در دانشگاه کنکوردیا – مونترال – کانادا
توسط: بهمن زمانی، دانشجوی دکترای کامپیوتر
تاریخ: دی 1387 (ژانویه 2009)

اکنون پنج سال است که من در دانشگاه کنکوردیا به تحصیل در مقطع دکترا مشغول هستم. با توجه به سابقه‌ی پنج شش ساله‌ی تدریس در ایران، اینکه می‌دیدم در اینجا استاد نمی‌تواند صرف مشاهده‌ی موارد تقلب در برگه‌ی امتحانی یا تکلیف یک دانشجو از نمره‌ی او کسر کند یا به او صفر بدهد برای من در ابتدا تعجب بر انگیز بود. در چند سال گذشته که در دانشگاه کنکوردیا گاهی وظیفه‌ی کمک استادی را داشته و می‌دیدم که بعضی اساتید علی‌رغم مشاهده‌ی نمونه‌های محرز تقلب در تکالیف، از کنار آن می‌گذرند چون می‌دانند که در صورتی که بخواهند با آن برخورد کنند باید مدارک متقنی داشته و مسیر اداری مربوطه را طی کرده و در صورت نیاز در جلسات استماع دادرسی به عنوان شاهد حاضر شوند، بر تعجب من می‌افزود. البته گاهی که به استاد درس می‌گفتم که به نظر می‌آید برخی تکالیف کپی همدیگر باشند، استاد می‌گفت خوب این خود دانشجو است که ضرر می‌کند.
جهت رسیدگی به تخلفات علمی در دانشگاه کنکوردیا، دفتر خاصّی با نام دفتر محاکمات دانشجویی تحت نظر هیئت رئیسه‌ی دانشگاه فعالیت می‌کند. این دفتر از دانشجویان و اساتید دعوت می‌کند تا به صورت افتخاری به عنوان هیئت منصفه در رسیدگی به دعاوی با آنها همکاری کند. اکنون بیش از یکسال است که من همکاری خود را به عنوان عضو دانشجویی هیأت استماع دادرسی علمی در دانشگاه کنکوردیا آغاز نموده‌ام. با شرکت در جلسات استماع دادرسی و جلسات تجدید نظر در خصوص تخلفات علمی، شاهد رعایت عدالت و انصاف در حق دانشجویی که تخلف علمی انجام داده است بوده‌ام.

هدف من از این نوشته ارائه‌ی دیده‌ها و تجربیات به دیگران است، امید آنکه مفید واقع شود. تلخ‌ترین موردی که در این مدت دیده‌ام، دانشجوی دکترای یکی از رشته‌های مهندسی بود که به دلیل مشکل پیدا کردن با استاد خود، پایان نامه‌اش را با عجله و با چسباندن مقدار زیادی متن و فرمول‌ از کارهای دیگران، بدون تغییر متون و بدون ذکر صحیح منابع، تحویل داده بود. به همین دلیل یکی از اعضای کمیته داوری با مشاهده تخلفات موضوع را کتباً گزارش کرده و دانشجو به دلیل دزدی ادبی و مردود شدن در پایان نامه از اخذ درجه‌ی دکتری باز ماند. چهره‌ی پشیمان او هیچگاه فراموشم نمی‌شود و اینکه هیچکدام از عذرهای او پذیرفته نشد به این دلیل که "یک دانشجوی دکتری باید اینها را بداند!"
آیین نامه علمی دانشگاه کنکوردیا، هرساله در تقویم دانشگاه به چاپ رسیده و در سایت دانشگاه قابل دسترسی می‌باشد. این آیین نامه به عنوان قراردادی بین دانشگاه و دانشجو تلقی می‌گردد و به وضوح موارد خلاف علمی را مشخص کرده است. نظر به اهمیت دزدی ادبی ، اولین مورد نامبرده شده به عنوان خلاف علمی، به آن اختصاص داشته و دزدی ادبی را چنین تعریف می‌کند:
ارائه‌ی کار دیگران به عنوان کار خود بدون ذکر صحیح منابع
خلاصه‌ای از این آیین‌نامه که مجازات مربوط به تقلب (دزدی ادبی) را معیّن می‌کند به زبان‌های انگلیسی، فرانسه، عربی، چینی، فارسی، هندی، کره‌ای ترجمه شده و در سایت مربوطه موجود است.
سایر خلاف‌های علمی عبارتند از:
- کمک رساندن یک دانشجو به دیگری
- همکاری غیرمجاز بین دانشجویان
- پاره کردن، آسیب رساندن، افزودن برگه، یا برداشتن پاسخ‌نامه امتحان
- ارائه‌ی یک کار به صورت همزمان در دروس متفاوت، بدون اجازه اساتید
- به دست آوردن سؤالات یا پاسخها به طور غیر مجاز
- جازدن فردی به جای فرد دیگر.

پس از کشف تقلب، استاد یا مسئول امتحانات موضوع را به‌طور مکتوب و با ارائه‌ی مدارک به رئیس دانشکده‌ی مربوطه گزارش می‌کنند. رئیس دانشکده با دانشجوی متخلف مصاحبه می‌کند و در صورتی که وقوع تقلب برای او محرز شد، یکی از مجازات‌های پیش‌بینی شده در آیین‌نامه را انتخاب و به صورت کتبی به دانشجو اعلام می‌کند.

مجازات‌ها به ترتیب از ضعیف به شدید عبارتند از: توبیخ، بازنویسی کار، نمره صفر برای کار، کسر نمودن نمره از درس، مردود شدن در درس، گرفتن دروس اضافی تا سقف 24 واحد، تعلیق به مدت شش ترم، اخراج از دانشگاه. (البته دو مورد آخر در حیطه اختیارات رئیس دانشکده نیست)

دانشجو حق دارد ظرف مهلت معینی به حکم صادر شده اعتراض کرده و درخواست برگزاری یک جلسه‌ی استماع دادرسی علمی بنماید. جلسه‌ی استماع دادرسی علمی متشکل از اعضای ذیل است.
- رئیس جلسه (یک وکیل داوطلب از خارج دانشگاه، بدون حق رأی)
- منشی جلسه (مسئول دفتر محاکمات دانشجویی)
- اعضای هیئت منصفه (سه نفر از اساتید و دو نفر از دانشجویان دانشگاه)
- متهم (دانشجو)
- وکیل دانشجو، در صورت درخواست وی (معمولاً از کارآموزان وکالت که به صورت رایگان از سوی دانشگاه در اختیار دانشجو قرار می‌گیرد)
- شاکی (رئیس دانشکده مربوطه)
- شاهدان (اعم از شاهدان شاکی یا متهم)

اعضای داوطلب، اعم از رئیس یا اعضای هیئت منصفه، پس از گذراندن دوره‌های دو ساعته‌ی آشنائی با مقررات جلسه‌ی استماع دادرسی علمی، به مدت دو سال به عضویت هیئت استماع دادرسی علمی انتخاب می‌شوند. در انتخاب اعضای هیأت، تمام تلاش انجام می‌شود که تداخلی بین منافع افراد صورت نگیرد.

در جلسه‌ی استماع دادرسی، طبق آیین نامه‌‌ی این جلسات، ابتدا رئیس اعضا را معرفی، سپس متهم و شاکی سخنان آغازین را ارائه می‌نمایند. به دنبال آن هیئت منصفه سؤالات خود را از طرفین پرسیده و در پایان متهم و شاکی سخنان پایانی را ارائه می‌کنند. کلیه‌ی مکالمات ضبط شده و هم‌زمان توسط منشی تایپ می‌گردد.

پس از استماع سخنان طرفین دعوی، آنها از جلسه خارج می‌شوند و اعضای هیأت منصفه به بحث و بررسی پیرامون موضوع می‌پردازند. جهت حفظ محرمانگی، این مباحثات ضبط نشده ولی در صورت جلسه وارد می‌گردد. در این زمان رئیس جلسه در جنبه‌های حقوقی، و منشی در جنبه‌های اداری، به هیأت منصفه کمک می‌کنند تا رأی خود را با اطمینان خاطر و با رعایت انصاف اتّخاذ نمایند. در نهایت اعضای هیأت منصفه رأی خود را، که بایستی علنی و مورد توافق اکثریت باشد، صادر می‌کنند.
رأی هیأت استماع دادرسی علمی، در مهلت مقرر به صورت مکتوب به دانشجو و رئیس دانشکده مربوطه ابلاغ می‌گردد.

دانشجو حق دارد که در مهلت مقرر تقاضای تجدید نظر نماید، که در این صورت جلسه‌ی تجدید نظر به صورت مشابه فوق، منتهی با عضویت دو استاد و یک دانشجو (که با اعضای حاضر در جلسه‌ی قبل متفاوت هستند) به عنوان هیئت منصفه، و بدون حضور شاکی یا متهم، و تنها با بررسی مستندات مکتوب و صوتی پرونده برگزار می‌گردد.

هیأت تجدید نظر می‌تواند حکم صادره در جلسه‌ی استماع دادرسی را لغو، تأیید، یا اصلاح نماید. در صورت تأیید یا اصلاح، این حکم نهایی و جهت اجرا ابلاغ می‌گردد.

چنانچه دانشجویی برای بار دوّم مرتکب خلاف علمی بشود، حکم او اخراج از دانشگاه است. در این گونه موارد، نیازی به مصاحبه‌ی رئیس دانشکده با دانشجو نیست و رئیس دانشکده موظف است مستقیما پرونده را جهت برگزاری جلسه استماع دادرسی ارسال نماید. چنانچه هیأت استماع دادرسی دانشجو را مقصر شناخته و ارتکاب جرم را تأیید نماید، مجازات وی اخراج از دانشگاه است. البته اخراج نهایی دانشجو نیاز به تأیید ریاست دانشگاه دارد.
پایان

۱۳۸۷ دی ۳۰, دوشنبه

تفاوت کنفرانس و "چت روم" چیست؟

قبل تر تعداد مجلاتی که در دنیا چاپ می شد خیلی کم بود . منظورم همه جور مجله است, علمی یا اجتماعی. توی ایران در بعضی از مجلات نظرات خواننده ها را می نوشتند. نامه ای به مجله می فرستادید و بعد از یکی دو ماه نظر شما را با ذکر نامتان چاپ می کردند. عموما مجله رو نگه می داشتید و شاید در مواقعی هم در جمع به بقیه نشان می دادید که خلاصه نام و نظر من در اینجا چاپ شده است. ژورنال و مجموعه مقالات کنفرانسها هم مایه افتخار دانشگاهی ها بوده است. تعداد کنفرانس ها انگشت شمار بودند و از وقوع آنها عمدتا متخصصین همان رشته خبردار می شدند. مقاله را از طریق پست به کنفرانس ارسال می کردند و از طریق پست به دست داور می رسید. عصر تکنولوژی اطلاعات که شروع آنرا از اول دهه هشتاد قرن گذشته می دانیم به عبور اطلاعات سرعت زیادی داده است. نمونه آن "چت روم" (اتاق گفتگوی همگانی ) است. مطمئنم که همه حداقل یک بار به یکی از این اتاقها سر زده اند. مطالبی مورد بحث این اتاقهاست و افراد نظرات خود را می نویسند. این نوشته ها چندثانیه روی صفحه مانیتور دیده می شوند و سپس از بین می روند. فرصتی نیست که فکر کنید و مطالب خود را خیلی ارزیابی. حجم مطالب زیاد است و در جایی هم ثبت نمی شود. بلاگ ها هم تا حدودی چنین هستند. تعدادشان چندتاست؟ فقط می توان گفت خیلی. همین پدیده در مورد مجلات علمی و اجتماعی و کنفرانس ها هم اتفاق افتاده است. تعداد کنفرانسهای تخصصی در سطح جهان در یک رشته خاص شاید بیش از سیصد در سال باشد. مجموعه مقالات کنفرانسها دیگر چاپ نمی شود و ارسال مقاله به کنفرانس و داور به صورت الکترونیکی است. غیر از چند کنفرانسی که به عنوان "پرچمدار" محسوب می شوند عموما کیفیت کنفرانسها به اجبار پایین آمده است . تعداد روزافزون کنفرانس و تعداد نسبتا ثابت داوران باعث شده است که شرایط شبیه به "چت روم" رخ دهد. یعنی فرصت نگاه کردن به مقالات وجود ندارد و پشت سرهم مقالات از کنفرانسهای مختلف می آید. ژورنالها هم از این قاعد مستثنا نیستند و تعداد روزافزون آنها کیفیت داوری را به شدت کاهش داده است
در این آشفته بازار کار تقلب در ارائه مقالات هم بالا گرفته است. شاید فقط از طریق نرم افزار باشد که بتوان جستجو و ردیابی و مچگیری را انجام داد. از آن مشکلتر زمانی است که مقاله ای را که از منابع غیر فارسی دزدیده اند به فار
سی ارئه می دهند. حالا تعداد زیاد کنفرانس - تعداد زیاد دانشجو که مقاله می خواهد ولی زحمت کار را نمی خواهد - استادهایی که از مقاله فقط امتیاز آنرا می خواهند و تعداد کم داور را اگر در نظر بگیریم می بینیم که تشخیص مقالات تقلبی بسیار سخت بلکه غیر ممکن می شود
مسئولین و اعضای کمیته های علمی کنفرانسها در این شرایط وظیفه ای مهمتر از قبل دارند
حالا با این مقدمات به مقاله ای که از کنفرانس برق برای داوری ارسال شده و اصل مقاله توجه کنید
















.





















۱۳۸۷ دی ۲۹, یکشنبه

نمونه‌ای جالب از دو سرقت علمی

از سوی کنفرانس انجمن کامپیوتر ایران دعوت شده بودم تا چند مقاله را داوری کنم. با کمال تعجب دیدم که دو تا از مقاله‌ها عیناً از دو مقاله‌ی دانش‌جویانم کپی شده اند که در وبگاهم موجود است. صفحه‌ی اول و بقیه‌ی این دو مقاله و نیز مقالات اصلی را ملاحظه بفرمایید، تا بقیه‌ی ماجرای جالب این سرقت علمی را بیان کنم.


بقیه‌ی این مقاله
اصل مقاله


بقیه‌ی این مقاله
اصل مقاله

با توجه به این‌که این کارها اکثراً بدون اطلاع استاد و توسط دانش‌جو صورت می‌گیرد. استاد همکار را در دانشگاه ارومیه پیدا کردم و دیروز تلفنی با او صحبت کردم، و گفتم که از سوی کنفرانس صحبت می‌کنم و می‌خواهم اطمینان پیدا کنم که ایشان به عنوان نویسنده‌ی اول از ارسال این دو مقاله به کنفرانس آگاه هستند. رشته‌ی تحصیلی و پژوهشی این همکار محترم کوچک‌ترین ارتباطی به رشته‌های علوم یا مهندسی (و به خصوص رشته‌ی کامپیوتر) نداشت. بدین لحاظ مطمئن بودم که دانش‌جویان فقط اسم ایشان را گذاشته‌اند.

در تماس تلفنی، با کمال تعجب دکتر .. فرمودند که از این دو مقاله اطلاع کافی دارند و دو دانش‌جوی نویسنده را می‌شناسند و خیلی از آقای ... (که دانش‌جوی دوره‌ی الکترونیکی دانشگاه علم و صنعت بوده‌اند) تعریف کردند. از ایشان پرسیدم که چطور زمینه‌ی پژوهشی ایشان با مقاله اینقدر متفاوت است. پاسخ او البته جالب بود که «این روزها کامپیوتر در همه‌ی رشته‌ها رسوخ کرده است!» به هر حال ایشان به من اطمینان داد که از ارسال این دو مقاله مطلع است و درخواست کرد که کنفرانس جواب را زودتر بدهد.

با این وجود من مطمئن هستم که این استاد خود در این سرقت نقشی نداشته است. اما آقای دکتر! آیا این دو مقاله ارزش مخدوش شدن اعتبارتان پیش همین دانش‌جویان را داشت؟ چه بگویم؟

متاسفانه با خبر شده ام که تعداد مقالات جعلی در کنفرانس امسال انجمن کامپیوتر بسیار زیاد است. به نظر می‌رسد که برخی در انجام این کار جسور تر شده اند.

پ‌.ن:

یکی از کارهایی که کنفرانس‌های داخلی باید بکنند و فکر کنم کنفرانس انجمن کامپیوتر نکرده است آنست که کتبا فرمی را برای هر مقاله‌ی ارسالی بخواهد که تک تک نویسندگان امضا کنند که آنها از مقاله‌ی ارسالی آگاه هستند و مسولیت هر گونه تخلفی را می‌پذیرند. در واقع کنفرانس‌های داخلی باید تا قبل از دریافت این چنین فرمی تا مهلت مقرر مقاله را نپذیرند و آنرا به داوران نفرستند.



پ.ن ۲: پس از اظهار نظرهای فراوان و با پوزش از تاخیر ناخواسته، هر سه نام سیاه شد.